Er­va­rings­des­kun­di­ge aan het woord

De hamsterfase hebben we nu wel zo’n beetje gehad maar ondanks dat bepaalde zaken – als thuiswerken, 1,5 meter afstand bewaren – zo langzaam beginnen te wennen kunnen we er simpelweg niet omheen. Het coronavirus bepaalt en beheerst ons leven. Of we het nu willen of niet. De pandemie drukt ons met de neus op de feiten en laat ons ervaren hoe het is om te leven in een situatie waar je geen grip op hebt. Laten we deze periode aangrijpen om ons te verplaatsen in de levens van mensen die alles achterlaten omdat hun land – niet door een virus – maar door geweld wordt verscheurd. In dat kader delen we graag het verhaal van Ahmed, een Syrische vluchteling, werkzaam bij het Medisch Centrum in Leeuwarden. Wij spraken met hem, voor de coronaperiode, over zijn loopbaan en de kansen die hij onder andere via het UAF heeft gekregen.

Kun je ons meenemen naar de situatie voordat je in Nederland terechtkwam?

Ahmed: “Ik ben opgegroeid ten noordoosten van Aleppo en rondde met succes mijn middelbare school af. Ik werd geselecteerd en mocht naar Jemen om geneeskunde te studeren. Na het behalen van mijn diploma keerde ik terug naar Syrië. Nadat ik daar 2,5 jaar als schoolarts werkte ben ik in verband met de onveilige situatie gevlucht en in Libië terechtgekomen. Daar heb ik ruim een jaar gewerkt op de spoedeisende hulp voor kinderen. Maar ook daar was het, net als in Syrië, een onhoudbare situatie en besloot ik, samen met mijn vrouw en zoon, om in 2014 naar Nederland te vluchten.”

Wat deed je toen je in Nederland kwam?

Ahmed: “Hier heb ik een assessmentprocedure voor buitenlands gediplomeerde artsen doorlopen. Normaal gesproken moeten buitenlandse artsen na deze procedure coschappen lopen. Maar gezien de goede prestatie kon ik het assessment in recordtempo afronden met een mooie baan als resultaat.”

En hoe gaat het nu met je?

Ahmed: “Als ik heel eerlijk ben is het niet altijd makkelijk. De omgeving, de bedrijfscultuur, de taal, het elektronische systeem, alles is anders. Ik merk wel dat het elke dag een beetje makkelijker gaat. De betrokkenheid en ondersteuning van collega’s en de contacten met patiënten zorgen ervoor dat ik dagelijks werkgeluk ervaar. Op persoonlijk vlak is mijn geluksgevoel heel dubbel. Dagelijks denk ik aan mijn familie in Syrië die te kampen heeft met alle ellende daar. Aan de andere kant besef ik me daardoor maar al te goed dat ik hier in Nederland een prachtig mooi leven heb.

“Ik ben dankbaar voor de kansen die ik heb gekregen”

Het UAF heeft gezorgd voor begeleiding, het verschaffen van informatie en niet geheel onbelangrijk voor een deel van de financiering van de examens. De Driessen Foundation biedt instanties zoals het UAF financiële ondersteuning en dat vind ik echt fantastisch. Een financiële bijdrage maakt namelijk echt een verschil en betekent uiteindelijk dat vluchtelingen zoals ik eerder iets terug kunnen doen voor de maatschappij.”

Benieuwd naar andere ervaringsverhalen van mensen waarvoor werkgeluk niet vanzelfsprekend is? Kijk dan hier.